Misschien zelfs nog wel meer dan ik durf toe te geven. Want terwijl ik dacht dat ik hen alles aan het leren was, waren zij het die mij de belangrijkste lessen gaven
In het moment leven
Kinderen hebben een bijzondere gave. Ze zijn volledig aanwezig in het moment. Waar wij als volwassenen vaak bezig zijn met wat nog moet gebeuren of wat al is geweest, kunnen zij zich compleet verliezen in het hier en nu
Ik zie het in de kleine dingen, hoe mijn zoontje vol verwondering kan blijven staan om een gekleurd blaadje aan de boom te bestuderen, hoe mijn dochter volledig opgaat in de dansjes die ze de hele dag door doet, geen haast, geen zorgen over wat nog komen gaat, maar leven, hier en nu.
Mijn kinderen lieten mij zien dat geluk vaak niet zit in grote gebeurtenissen, maar in kleine momenten die we te vaak voorbij laten gaan
Eerlijk voelen wat je voelt
Waar wij emoties soms wegstoppen of proberen te rationaliseren, zijn kinderen puur in wat ze voelen. Als ze verdrietig zijn, dan zijn ze echt verdrietig. Als ze blij zijn, dan stralen ze dat uit zonder rem
In het begin vond ik dat soms lastig. Ik wilde het oplossen, het verzachten, het sneller laten overgaan. Tot ik besefte dat ze me iets lieten zien wat ik zelf was vergeten. Dat gevoelens er mogen zijn, zonder dat ze meteen veranderd hoeven te worden
Niet alles hoeft opgelost te worden. Soms is het genoeg om gewoon te voelen en te accepteren wat er is
Kwetsbaarheid is geen zwakte
Als ouder wil je vaak sterk zijn voor je kinderen. Je wilt hen beschermen en laten zien dat alles goed komt. Maar mijn kinderen leerden me dat kwetsbaarheid juist iets moois is
De momenten waarop ik eerlijk was over mijn eigen gevoelens, waarop ik toegaf dat ik iets moeilijk vond, waren vaak de momenten waarop we het meest verbonden waren. Niet omdat ik alles wist, maar juist omdat ik liet zien dat ik ook mens ben
Dat gaf hen ruimte om zichzelf te zijn. Om fouten te maken, om te voelen, om te groeien. En tegelijkertijd gaf het mij de vrijheid om niet perfect te hoeven zijn
Vertrouwen hebben zonder bewijs
Kinderen vertrouwen vaak zonder voorwaarden. Ze geloven dat dingen goed komen, dat ze geholpen worden en dat de wereld in de basis veilig is. Dat vertrouwen is iets wat veel volwassenen ergens onderweg zijn kwijtgeraakt
Ik merkte dat ik vaak twijfelde. Over keuzes, over de toekomst, over mezelf. Mijn kinderen daarentegen gingen gewoon. Ze probeerden, vielen, stonden weer op en gingen verder alsof dat de normaalste zaak van de wereld was
Dat zette me aan het denken. Hoe zou het zijn als ik datzelfde vertrouwen weer een beetje kon toelaten. Niet alles hoeft zeker te zijn voordat je een stap zet. Geloven als een kind, iets wat ik tegenwoordig ook vol overgave doe.
Loslaten van controle
Als ouder probeer je vaak grip te houden. Op de dag, op de planning, op hoe dingen zouden moeten lopen. Maar kinderen trekken zich daar niet altijd iets van aan
Ze brengen chaos, spontaniteit en onverwachte wendingen. En hoe frustrerend dat soms ook kan zijn, zit daar ook een les in
Niet alles hoeft gecontroleerd te worden. Sterker nog, juist in het loslaten ontstaat ruimte. Voor plezier, voor creativiteit en voor verbinding
Mijn kinderen leerden me dat het leven niet altijd volgens plan hoeft te gaan om waardevol te zijn.
Onvoorwaardelijke liefde
Misschien wel de grootste les van allemaal. Kinderen houden van je zoals je bent. Niet omdat je alles perfect doet, niet omdat je altijd de juiste woorden hebt, maar gewoon omdat jij hun ouder bent
Dankbaarheid voor het alledaagse
Door mijn kinderen ben ik anders gaan kijken naar het gewone. Wat eerst vanzelfsprekend leek, kreeg meer betekenis
Een ochtend samen aan tafel. Een wandeling zonder doel. Een gesprek over iets kleins dat voor hen groot voelt
Het zijn momenten die je makkelijk over het hoofd ziet, maar die uiteindelijk het leven vormen en waar ik zo dankbaar voor ben, iedere dag weer.
Ik begon aan het moederschap met het idee dat ik mijn kinderen zou vormen. Dat ik hen zou begeleiden en alles zou leren wat ze nodig hadden
Maar ergens onderweg besefte ik dat zij mij minstens zoveel hebben geleerd
Over leven, over voelen, over loslaten en over liefhebben
En misschien is dat wel het mooiste van alles. Dat terwijl wij denken dat wij hen grootbrengen, zij ons helpen om zelf ook te groeien