Wanneer je kind aan je vraagt, "Hoe vieren we het eigenlijk dit jaar" En door die vraag val je even stil. Want vroeger wist je wel hoe dat ging, jullie hadden als gezin tradities, gewoontes, maar nu is alles anders.
De afgelopen jaren heb ik mogen leren dat het na een scheiding soms juist die kleine dingen zijn die je kunnen raken. Het is niet alleen maar het grote gevoel van dat iets niet gelukt is, dat je kinderen verdriet hebben, dat alles anders is. Dat tradities zoals je ze kende niet meer bestaan.
Maar daar tegenover staat het gegeven dat we nieuwe mogen maken, de kinderen en ik, in ons huis, op onze manier, passend bij het leven dat wij nu leiden. Zo ontdekten we een nieuwe manier om een verjaardag te vieren. Zo gaven we een feestje omdat we het leven wilde vieren, zelfs terwijl er niemand jarig was en besloten we dat voortaan iedere zomer te gaan doen.
Zo sleepten we alle kussens en dekbedden naar buiten om met elkaar naar de sterren te kijken, het klinkt ydillisch en dat was het ook. We hebben genoten.
Zo stonden er heel de zomer lang 3 tenten in onze achtertuin en hebben we daar heel wat avonturen beleefd, van een egel in de tent tot een stortbui, maar wat hebben we veel plezier gehad.
Zo maakten we ontelbaar veel keren een kampvuur, roosterden we marshmallows en vertelde we waar we dankbaar voor zijn.
Zo maakten we een nieuwe regel, iedere dag voor het avondeten dansen we door de woonkamer en kiezen we allemaal een liedje uit, en wat hebben we dan een plezier, en de buren ook denk ik ;-)
Zo skeeleren we iedere vrijdag de dijk op en af om verse pruimen bij de boerderij daar te kopen, en ik kan jullie vertellen de pruimen redden het meestal niet tot thuis ;-)
Zo hebben we de regel gemaakt dat altijd iedereen bij ons welkom is en mee mag eten, en wat hebben we al veel mensen aan tafel gehad en wat gaf dit een schat aan wijsheid en verbinding.
Zo zijn we deze week begonnen met iedere maandag koekjes bakken en delen we die uit aan de buren om ons heen, we werken samen, we geven wat terug en we genieten van deze momenten.
En niks van dit alles had ik van tevoren kunnen bedenken, niks van dit alles is zoals het vroeger was. Maar dit alles is wel wat wij met elkaar gebouwd hebben, tradities die van ons zijn, een leven dat wij met elkaar vormen.
En misschien is dit wel wat ik mijn kinderen het allerliefst wil meegeven, dat ook al is ons gezin veranderd in samenstelling, we nog steeds een thuis zijn, en dat een thuis ook niet altijd één plek hoeft te zijn.
Dat we nieuwe herinneringen kunnen en mogen maken, samen. Ik kies er namelijk heel bewust voor om verdriet niet het hele verhaal te laten vertellen. Want dat doet de situatie geen recht aan. Want tussen alles wat kwijtraakte is er zoveel nieuws ontstaan.
Nieuwe momenten, nieuwe gewoontes, nieuwe gesprekken, nieuwe inzichten, nieuwe verbindingen, nieuwe tradities en nieuwe herinneringen, het nieuwe wij!
En misschien is dat wel de mooiste les na een scheiding, dat je niet alles opnieuw hoeft te bouwen wat er vroeger was, je mag iets nieuws bouwen.
En ik hoop dat de herinneringen die we nu maken ook onderdeel gaan zijn van de herinneringen die mijn kinderen later met een glimlach met hen eigen gezin gaan delen. En niet omdat alles perfect was, verre van zelfs, maar omdat we onkdanks alles in de liefde bleven. En dit deden wij op onze eigen manier.
En misschien is dit dan ook wel de kern van het nieuwe wij, vaak zei ik " Dit is niet het gezin of de toekomst die ik ooit voor ogen had" En in zekere zin klopt dat ook wel want ik had mijn kinderen ontzettend graag een compleet gezin gegund. Maar ergens doet deze uitspraak alles wat we is geen eer aan. Want dit gezin is wel degelijk mijn gezin, een gezin waarin we kijken naar wat er wel is, naar wat we wel hebben, naar wat we wel kunnen.
En zo ontdekten we dat dit heel heel heel erg veel is! Meer dan genoeg om opnieuw te lachen, meer dan genoeg om opnieuw te dromen, meer dan genoeg om nieuwe herinneringen te maken en meer dan genoeg om samen een nieuw thuis te bouwen en verder te gaan.
Op onze manier, met ons verhaal, onze tradities, en onze herinneringen, ons nieuwe wij!
Zeker. Bij deze blog past een warm, hoopvol ‘Van hart tot hart’ dat aansluit bij de kern: je hoeft het oude niet vast te houden om je kinderen een liefdevol en fijn thuis te geven.
Van hart tot hart
Misschien lees je dit terwijl je nog midden in alles zit. Terwijl je probeert alle ballen hoog te houden, terwijl je twijfelt over de juiste keuzes en misschien vooral heel graag wilt dat je kinderen zo min mogelijk merken van alles wat er verandert.
Ik snap dat, ik heb dat zelf ook zo vaak gedacht. Ik dacht als ik maar zoveel mogelijk van het oude kan bewaren dan komt het vast goed. Maar inmiddels weet ik beter, ik weet dat kinderen niet nodig hebben dat alles blijft zoals het was.
Ze hebben jou nodig..
Ze hebben liefde nodig, veiligheid, aandacht, luchtigheid, vrolijkheid, eerlijkheid, oprechtheid, gezelligheid, en vooral de ruimte om samen met jou aan jouw kant en de andere ouder aan zijn of haar kant te ontdekken hoe het nieuwe leven eruit mag zien.
Dus wees niet bang om het oude los te laten en nieuwe tradities te starten, wees niet bang voor anders en nieuw.
Dans door de woonkamer, slaap in een tent in de tuin, bak de koekjes op maandag en deel ze uit, nodig je medemens uit aan je tafel, en vier wat je maar vieren kan.
Want misschien zijn het juist die kleine momenten die later de grootste herinneringen worden. En misschien is dat wel mijn grootste les, je hoeft je kinderen geen perfect leven te geven, je mag ze een leven geven waarin liefde voelbaar is. Een leven met heel veel licht en richting.
Een leven dat soms anders loopt dan je had gehoopt of zelf had bedacht, maar een leven dat zijn richting vindt. Het nieuwe wij hoeft niet te lijken op het oude wij, het mag helemaal zichzelf zijn.
En geloof me er kan zoveel moois ontstaan op een plek waarvan je ooit dacht dat daar alleen maar verlies en verdriet zou zijn. Zolang je maar blijft kijken, blijft voelen, blijft ontdekken, blijft lopen, zien en liefhebben.
Want soms begint iets nieuws precies op die plek, en is dat de plek waar de mooiste herinneringen hun basis gaan vinden.