Dit was voor mij de eerste zomer waarin ik de kinderen wat langer moest missen. Natuurlijk waren ze eerder al bij hun vader geweest. Een weekend, een paar dagen. Maar vakantie is anders. Langere periodes waarin je huis stiller is. Waarin je niet hoeft te vragen hoe laat ze thuis zijn, geen boterhammen smeert en er ook geen vriendjes en vriendinnetjes over de vloer komen.
En eerlijk? Ik vond dat soms best moeilijk. Ik geniet altijd enorm van een vol huis, de kinderen die vriendjes en vriendinnetjes mee naar huis nemen, de avonturen die we met elkaar beleven, de maaltijden buiten in de zon, het ontbijten op de veranda, de verhalen van een fijne dag voor het slapen gaan, de knuffels in de ochtend in bed voor de dag weer van start gaat, het is mij allemaal even dierbaar.
Het huis was stiller dan ik had verwacht
Maar deze vakantie was het dus soms ook heel stil. Ik wist natuurlijk dat de kinderen aan het genieten waren, maar toch was er daarnaast ook gemis. En wat ik miste waren niet de grote dingen, nee juist de ogenschijnlijk kleine.
De stemmen in huis. De rommel die overal lijkt te liggen. Het geroep vanuit een andere kamer. Zelfs de momenten waarvan je normaal gesproken denkt: “Pfoe, kunnen jullie nu even stoppen?”
Het gemis zat soms in de meest onverwachte momenten. Als ik langs iets liep waarvan ik wist dat zij het leuk zouden vinden. Of als ik automatisch dacht: Dat moet ik straks aan ze vertellen, om vervolgens te beseffen dat “straks” nog een paar dagen duurde. Of toen vrienden gezellige kwamen eten en hun kinderen bij zich hadden, hoe zeer ik daar ook van genoot het voelde niet compleet.
En ik denk dat dat misschien ook gewoon gezegd mag worden. Je kunt je kinderen alle plezier van de wereld gunnen en ze tegelijkertijd ontzettend missen. Die twee gevoelens kunnen naast elkaar bestaan. Dat is iets wat ik ook echt wel heb geleerd, het een hoeft het ander niet uit te sluiten en het neemt ook de waarde niet weg.
En langzaam kwam er ook iets anders
Maar toch verandere er deze zomer ook iets. Want ergens tussen het missen door, gebeurde er nog iets. Ik merkte dat ik eindelijk mijn weg begon te vinden. Van een paar jaar vol onrust op allerlei vlakken kwam er nu eindelijk rust. De verhuizing was achter de rug, er is duidelijkheid, en nu was er dan ook de tijd om daar echt even bij stil te staan.
De eerste dagen voelde het wat onwennig. Wat moet je eigenlijk met zoveel tijd? Zeker als je jarenlang gewend bent geweest dat je leven draaide om een gezin, schooltijden, clubjes, werken maar daarnaast ook de scheiding en alles wat daarbij kwam kijken waaronder recent een verhuizing.
Heel bewust besloot ik deze periode dan ook te gebruiken om nergens voor weg te lopen. Om de stilte in huis te voelen maar ook voor het moment te leren waarderen, om vrede te hebben met hoe alles nu is en te beseffen hoe gelukkig ik eigenlijk ben met wat ik heb en wat er gecreeërd is voor mij en de kinderen.
Ik besteedde aandacht aan mijn werk. Ik pakte dingen op waar ik anders steeds niet aan toe kwam. Na de verhuizing waren er nog genoeg dingen die geregeld en op orde gebracht moesten worden en ineens had ik daar de rust en de tijd voor. En hoe gek dit ook klinkt, het was goed dat deze periode er was.
Niet omdat ik mijn kinderen niet miste. Maar omdat ik ontdekte dat ik ook zonder hen, op de momenten dat ze er niet zijn, gewoon verder kan leven. Dat ik niet hoef te wachten tot ze terugkomen om weer iets te mogen doen, te genieten of mijn eigen leven vorm te geven.
Loslaten is niet hetzelfde als niet missen
Ik denk dat ik daar deze zomer misschien wel het meest over heb geleerd. Loslaten betekent niet dat je minder van je kinderen houdt. Het betekent ook niet dat je ze niet mist.
Loslaten betekent soms dat je accepteert dat ze ook een leven hebben buiten jou. Dat ze vakantieherinneringen maken waar jij niet bij bent. Dat ze leuke dingen doen en thuiskomen met verhalen die jij niet zelf hebt meegemaakt.
Misschien is dat juist één van de moeilijkste dingen van ouderschap na een scheiding: beseffen dat je kind niet meer altijd in jouw wereld is. Maar dat beide werelden waardevol mogen zijn. Dat je kind plezier mag hebben als het niet bij jou is. Zonder dat jij je daardoor minder belangrijk hoeft te voelen.
Duidelijkheid geeft rust
Wat mij deze zomer ook enorm heeft geholpen, was de duidelijkheid. Weten wanneer de kinderen er zijn. Weten wanneer ze weer terugkomen. Vaste afspraken hebben en niet steeds in onzekerheid zitten over hoe de dagen eruit gaan zien.
Juist na een scheiding, waarin er al zoveel verandert, kan duidelijkheid ontzettend veel rust geven. Voor kinderen, maar misschien stiekem ook wel voor ons als ouders. Als je weet waar je aan toe bent, ontstaat er ruimte. Ruimte om je kinderen volop aandacht te geven als ze er zijn. Maar ook ruimte om je eigen tijd te gebruiken wanneer ze er niet zijn. Je hoeft niet de hele tijd in de wachtstand te staan.
Die vaste afspraken werden voor mij een soort houvast. Niet omdat ik daarmee het gemis weg kon nemen, maar omdat ik wist: ze komen weer terug. En dat simpele besef gaf rust.
Het is oké om twee gevoelens tegelijk te hebben
Ik heb deze zomer geleerd dat ik mijn kinderen kan missen én kan genieten van een rustig huis. Dat ik kan verlangen naar het moment dat ze weer thuiskomen én ondertussen met plezier aan het werk kan zijn. Dat ik soms een beetje verdrietig kan zijn en tegelijkertijd kan denken dat ik dankbaar ben dat ik verdrietig kan zijn omdat ik het voorrecht heb 2 kinderen te mogen liefhebben en grootbrengen.
We zijn vaak geneigd om gevoelens in hokjes te stoppen. Blij of verdrietig. Loslaten of vasthouden. Doorgaan of missen. Maar zo werkt het leven niet. Zeker niet na een scheiding. Soms bestaan al die gevoelens gewoon naast elkaar. En misschien wordt het juist wat lichter als we onszelf toestaan dat dat mag.
Thuiskomen kreeg een nieuwe betekenis
En toen ze weer thuiskwamen, was daar natuurlijk ook weer dat fijne gevoel, de geluiden, de verhalen, de tassen in de gang, de was die ineens overal lijkt te liggen. Het leven dat weer binnenkomt. Maar ik merkte ook dat ik niet meer precies dezelfde ouder was als aan het begin van de vakantie.
Ik had namelijk een hele waardevolle les geleerd, ik had meer vertrouwen gekregen. Vertrouwen in mijzelf en in de toekomst. Vertrouwen en ook wel trots dat ik het gered heb, dat we nog "staan" dat we voor nu een prachtige plek hebben om te mogen wonen en herinneringen te mogen maken met elkaar. Vertrouwen dat niet bij elkaar zijn niet betekend dat er gevoelsmatig afstand is. Vertrouwen dat ik mijzelf kan redden, en geloof mij dat lukte, van een vleermuis in de schuur, een alarm dat niet uitging, een lekkage en hout hakken, ik leerde het allemaal, en weet nu dat ik meer kan dan ik zelf dacht.
Maar ik kreeg ook vertrouwen in dat het goed komt. Dat de kinderen ook zonder mij een fijne tijd kunnen hebben En dat we elkaar niet minder liefhebben omdat we elkaar even niet zien.
Misschien is dat wel wat het nieuwe normaal langzaam met je doet. In het begin voelt iedere verandering groot. Iedere keer afscheid nemen kan voelen als een klein stukje loslaten waar je nog helemaal niet aan toe bent. Maar stap voor stap ontdek je dat je sterker bent dan je dacht. Dat je een ritme vindt. Dat het gemis niet altijd verdwijnt, maar dat je er wel mee leert leven. En dat er naast dat gemis ook weer ruimte komt voor andere dingen.
Een klein advies van hart tot hart
Als jij deze zomer je kinderen voor het eerst wat langer hebt moeten missen, weet dan dat het oké is als je dat moeilijk vindt.
Je hoeft niet meteen te genieten van alle vrije tijd. Je hoeft niet te doen alsof het je niets doet. Maar probeer jezelf ook niet schuldig te voelen als je op een gegeven moment merkt dat je wél geniet van een rustig moment, je werk, een opgeruimd huis of gewoon even tijd voor jezelf. Je bent niet minder ouder omdat je ook een eigen leven hebt.
Misschien is het juist wel goed voor je kinderen om te zien dat jij, ook wanneer zij er niet zijn, verdergaat. Dat je je eigen weg vindt en goed voor jezelf zorgt. Want uiteindelijk is dat misschien wel één van de mooiste lessen die we onze kinderen kunnen meegeven: dat veranderingen moeilijk mogen zijn, maar dat je langzaam ook weer een nieuwe vorm kunt vinden.
Deze zomer miste ik mijn kinderen. Soms meer dan ik had verwacht. Maar ik ontdekte ook dat ik ze kon missen en toch kon leven. Dat ik kon loslaten zonder ze los te laten. En eerlijk? Dat was een grote stap vooruit.
Niet omdat alles nu ineens makkelijk is. Maar omdat er rust is ontstaan in het nieuwe wij. Het nieuwe wij, we waren het al even op papier, maar het is nu pas in mijn hart geland.