“Omschrijf het ouderschap in één woord.”
Een eenvoudige vraag, zo leek het vooraf. Maar al snel bleek dat het antwoord helemaal niet zo eenvoudig was. We spraken die dag tientallen ouders. Ouders met jonge kinderen, ouders met oudere kinderen en ouders die allemaal hun eigen verhaal, ervaringen en uitdagingen meebrachten. En opvallend vaak zagen we hetzelfde gebeuren: ouders moesten even nadenken. Want hoe vat je ouderschap samen in één woord?
Ouderschap laat zich niet zomaar vangen in één woord
Misschien is juist het feit dat ouders deze vraag lastig vonden al een antwoord op zichzelf.Ouderschap is namelijk geen eenduidige ervaring. Het is niet alleen maar mooi, niet alleen maar zwaar en ook niet alleen maar ingewikkeld.
Ouderschap kan alles tegelijkertijd zijn. Het is liefde, maar soms ook onzekerheid, het is dankbaarheid, maar soms ook zorgen, het is genieten, maar soms ook vermoeidheid.
Het is verantwoordelijkheid, maar soms ook zoeken naar waar die verantwoordelijkheid precies begint en eindigt. En wat voor de ene ouder als vanzelfsprekend voelt, kan voor een andere ouder enorm veel energie kosten. Dat maakt ouderschap zo persoonlijk.
De woorden die we hoorden
Tijdens de gesprekken kwamen verschillende woorden voorbij. Een aantal woorden hoorden we opvallend vaak:
❤️ Liefde
🌱 Onvoorwaardelijk
💭 Uitdagend
✨ Gezegend
Vier woorden die op het eerste gezicht misschien heel verschillend zijn. Maar eigenlijk vertellen ze samen iets belangrijks over ouderschap. Want wie liefde zegt, vertelt misschien over de bijzondere band met een kind. Over kleine momenten, een knuffel, een glimlach of simpelweg het besef: dit is mijn kind.
Wie onvoorwaardelijk zegt, kan daarmee bedoelen dat je er wilt zijn, ook als het moeilijk is. Dat je blijft zoeken, blijft proberen en blijft houden van je kind, ook wanneer je even niet weet wat je moet doen.
Wie uitdagend zegt, vertelt misschien over de dagelijkse zoektocht. Over grenzen stellen, zorgen maken, opvoedvragen, gesprekken met school of simpelweg de vraag: doe ik het eigenlijk wel goed?
En wie gezegend zegt, kan daarmee juist de dankbaarheid willen uitspreken die het ouderschap brengt. Maar één ding is belangrijk: deze woorden sluiten elkaar niet uit. Liefde en vermoeidheid kunnen naast elkaar bestaan We denken soms dat we moeten kiezen, of je bent dankbaar, óf je vindt het zwaar. Of je geniet, óf je loopt tegen dingen aan, of je hebt vertrouwen, óf je twijfelt.
Maar zo werkt het ouderschap niet. Je kunt ontzettend veel van je kind houden en tegelijkertijd uitgeput zijn. Je kunt dankbaar zijn dat je ouder bent en toch momenten hebben waarop je denkt: hoe moet ik dit nu weer aanpakken? Je kunt ontzettend trots zijn en tegelijkertijd onzeker. Je kunt genieten van je gezin en verlangen naar een moment voor jezelf. Dat maakt je geen slechte ouder, het maakt je mens.
Juist die verschillende gevoelens kunnen naast elkaar bestaan. Misschien is dat wel één van de belangrijkste dingen om te onthouden wanneer we met elkaar over ouderschap praten.
Achter één woord zit altijd een verhaal
Dat is ook wat deze vraag ons opnieuw liet zien. Wanneer een ouder zegt dat ouderschap uitdagend is, weten we eigenlijk nog niets. Wat maakt het uitdagend? Is het de combinatie van werk en gezin? Zijn er zorgen rondom een kind? Is er weinig steun vanuit de omgeving? Is er onzekerheid over de opvoeding? Is het gedrag van een kind moeilijk te begrijpen?
Of speelt er iets waar de ouder misschien nog helemaal niet over durft te vertellen?
En ook wanneer een ouder zegt dat het ouderschap gezegend is, weten we niet het hele verhaal. Want ook een ouder die heel dankbaar is, kan moe zijn, of twijfelen, of zich alleen voelen. Of behoefte hebben aan iemand die gewoon even luistert.
Daarom is het zo belangrijk om niet alleen naar het eerste antwoord te luisteren, maar ook nieuwsgierig te zijn naar het verhaal erachter.
De kracht van een eenvoudig gesprek
Misschien hoeft goede ondersteuning soms niet te beginnen met een ingewikkelde oplossing. Misschien begint het met een simpele vraag: “Hoe gaat het écht met je als ouder?”
En vervolgens met de ruimte om daar eerlijk antwoord op te geven, zonder oordeel, zonder meteen een oplossing aan te dragen. Zonder te zeggen dat het allemaal wel meevalt, maar door er gewoon even te zijn. Want ouders hoeven niet altijd advies. Soms willen ze eerst gehoord worden.
Een open gesprek kan ervoor zorgen dat een ouder zich gezien voelt. Dat iemand merkt: ik hoef dit niet alleen uit te zoeken. En juist vanuit die verbinding ontstaat ruimte om samen te kijken wat nodig is.
Laten we de vraag vaker stellen
De vraag op de jaarmarkt was simpel: “Omschrijf het ouderschap in één woord.” Maar de antwoorden waren dat allerminst, misschien moeten we die vraag daarom juist vaker stellen.
Aan de ouder naast ons, aan een vriend of vriendin, aan onze partner, aan familie, aan die ouder die altijd lijkt te weten wat hij of zij doet, maar ook aan onszelf.
En laten we vervolgens niet alleen luisteren naar het woord, maar vooral naar het verhaal dat erachter zit. Want misschien is dat uiteindelijk waar ouders het meeste aan hebben: ruimte om eerlijk te kunnen zeggen hoe het gaat. Ouderschap hoeft niet perfect te zijn, het mag van alles zijn. Het mag mooi zijn en moeilijk, je mag dankbaar zijn en het soms vermoeiend vinden, het mag onvoorwaardelijk en uitdagend zijn. Er is ruimte voor al die gevoelens en ervaringen.
Dus nog één keer onze vraag
Als jij het ouderschap in één woord zou moeten omschrijven, welk woord zou jij kiezen?
En misschien is de vervolgvraag nog wel belangrijker: “Wat maakt dat je juist dat woord kiest?” Want in dat verhaal zit de verbinding. 💚